من نمی دانم با این خانم هایی که مسوولیت خطیر گفتن جملات کلیدی ( عروس رفته گل و گلاب بیاره را بر عهده دارند  چه بکنم. اولا اینکه از فرط هیجان و اضطراب و شتاب نمی گذارند جمله ما منعقد شود که بلافاصله وظیفه خود را ادا می کنند . انگار نه انگار که مثلا این جمله به دنبال تامل و تعلل عروس خانم گفته می شود که فرصت دیگری برای او فراهم گردد تا با خیال راحت بله را بفرماید. خلاصه جالب آنکه جملاتم را طوری می چینم که کوچکترین جای مکثی نداشته باشد تا آنها را به اشتباه نیندازد. دیروز خانمی پرید وسط حرفم و بعد از توضیحات ریزی که برای اطافیان می داد فهمیدم که چقدر خجالت می کشد که اشتباه کرده. مساله مهمی نیست ولی دیگران سرزنش را برخود واجب می دانند و ما صبر را برخود.

تجربه یک عاقد: هوشیاری و تمرین برای یک لحظه حساس !! مهم است. لطفا دقت کنید.